نوشته های یک برادر کوچکتر

امروز...
دیروز...
فردا...
روز هایی درست مثل هر روز!روزهایی که می ایند و می روند و این ماییم که جا می مانیم...این ماییم که حسرت رفتنشان را می خوریم.
نه غصه خوردن! نه شادی! نه دفن عزیزان نه حتی بارندگی ها و سرمای بی حد و حصر اخیر هیچ کدام باعث نمی شوند خورشید برای رسیدن به مقصد همیشگی اش تلاش نکند!هیچ کدام سدی در برابر این غول متحرک نیستند!

هیچ کدام نمی توانند مانع طلوع خورشید فردا شوند...
هیچ کدام نمی توانند امروز ما را به فردا بدل نکنند...
هیچ کدام نمی توانند مانع گذر عمر ما شوند...

اما ما حقیقت اساسی را گم کرده ایم!حقیقتی که باید انرا بفهمیم و به دقت انرا تحلیل و ارزیابی کنیم!چرا خیلی ها نمی ترسند و حسرت گذشته را نمی خورند؟جواب سوال خیلی ساده است:
زمان در حرکت نیست!این ماییم که می گذریم...اما در مسیری اشتباه!

ب*الف)نداریم!!!

یا علی